James Clerk Maxwell

James Clerk Maxwell

(Geboren 13 juni 1831 te Edinburgh  – Overleden 5 nov. 1879 te Cambridge), Brits wis- en natuurkundige, was van 1856 tot 1860 hoogleraar in de natuurkunde te Aberdeen, van 1860 tot 1868 aan King’s College te Londen en vanaf 1871 te Cambridge. In 1859 behaalde hij de Adamsprijs met een studie over de ‘krachtlijnen van Michael Faraday’. In 1873 verscheen zijn werk Electricity and magnetism, waarin hij de opvattingen van Faraday in wiskundige vorm bracht en de naar hem genoemde differentiaalvergelijkingen opstelde (wetten van Maxwell). De kroon op het werk was de ontwikkeling van de elektromagnetische lichttheorie. Ook tot de opbouw van de kinetische gastheorie en de ontwikkeling van de warmteleer heeft hij zeer veel bijgedragen.

De door hem opgestelde wetten betreffende de distributie van de snelheden in gassen en de dynamische theorie van het elektromagnetische veld zijn van zeer verstrekkende betekenis gebleken; zij hebben o.a. bijgedragen tot het ontstaan van de relativiteitstheorie.

WERK: Essay on the stability of the motion of Saturn’s rings (1859); Theory of heat (1871); A treatise on electricity and magnetism (2 dln., 1873); Matter and motion (1876); The equilibrium of heterogeneous substances (1876); Elementary treatise on electricity (uitgeg. d. W. Garnett, 1881); Scientific papers (2 dln., 1890).

 

Geef een reactie