Michael Faraday

Michael   Faraday

(Geboren 22 sept. 1791 te Newington Butts  – Overleden 25 aug. 1867 te Hampton Court), Engels fysicus, wordt beschouwd als een van de grondleggers van de klassieke leer van de elektrische en magnetische verschijnselen. Hij werd in 1813 assistent van Humphry Davy, toen hoogleraar aan de Royal Institution, met wie hij een grote studiereis door Europa maakte. In 1824 werd Faraday Fellow of the Royal Society en in 1825 directeur van de Royal Institution in Londen. In het laboratorium van dit instituut deed hij vele ontdekkingen en gaf hij ook zijn vermaarde lezingen. Van grote historische betekenis is Faradays ontdekking van de inductie (1831) gebleken, waardoor mechanische energie omgezet kon worden in elektrische energie. Met deze ontdekking heeft hij het elektrische tijdperk ingeleid: zij heeft het opwekken van elektrische energie voor massale toepassingen en de distributie ervan over grote gebieden mogelijk gemaakt. In 1833 ontdekte hij de beide naar hem genoemde elektrolysewetten. Van veel belang zijn ook geweest zijn onderzoekingen over de capaciteit van een condensator. Zijn onderzoekingen op het gebied van het magnetisme vormden de grondslag van de mathematische behandeling van de veldsterkte door James Clerk Maxwell. Het faradayeffect toonde hij in 1847 aan. Op chemisch gebied ontdekte hij benzeen in 1825.WERK: Experimental researches in electricity (3 dln., 1839; 1855); Chemical manipulations (1842); The subject matter of a course of six lectures on the non-metallic elements (1853); Experimental researches in chemistry and physics (1859); The chemical history of a candle (1861).


Geef een reactie